Remco Sliedrecht nam zaterdag 6 juni afscheid als hoofdcoach van Korbis. Al enkele jaren werkt hij nauw samen met Rick Hagen, waarvan de laatste twee seizoenen als coachduo van Korbis 1.
Met Korbis 1 werden de afgelopen seizoenen meerdere successen gevierd, waarbij de promoties naar de eerste klasse in de zaal en de hoofdklasse op het veld het meest in het oog springen.
De selectie traint de laatste weken alvast in voorbereiding op het nieuwe seizoen. Voor Remco eindigde het seizoen met opnieuw een kampioenswedstrijd, dit keer tegen KCR in Ridderkerk. Deze werd helaas verloren.We vroegen Remco, kort na afloop van het seizoen, om terug te blikken op de afgelopen vijf seizoenen.
Toen je vijf jaar geleden begon, wat kenmerkte de selectie van Korbis?
Vijf jaar geleden was de selectie verdeeld in een groep met oudere, ervaren spelers en een grote groep jonge spelers met talent. De TC koos er destijds heel bewust voor om met een jonge groep in Korbis 2 te gaan spelen, met Rick en mij als coaches. Wat me toen al opviel, en de hele vijf jaar is gebleven, is dat er veel drive in de groep zat om beter te worden en om te leren.
Ik herinner me nog goed de eerste wedstrijd, waarin een ervaren team onze jonge spelers korfballes gaf. Ja, we hadden talent en drive, maar er was nog een hoop te leren. Daar zijn Rick en ik met veel plezier mee aan de slag gegaan. En wat dan vooral tof is om te zien, is dat veel van die spelers stap voor stap hun weg naar K1 hebben gevonden. Nina, Myrthe, Sanne, Louk en Rick zaten allemaal in dat jonge team en zijn nu sterke en vaste waarden voor K1. Die groei met hen en de rest van de selectie doormaken was heel gaaf!
We zien het niveau van Korbis 1 de laatste jaren steeds stijgen. Wat zegt dat over Korbis?
Waar ik enorm trots op ben, is dat we de ontwikkelingen van de afgelopen jaren echt vanuit Korbis zelf in gang hebben weten te zetten. Trainers uit de eigen vereniging en alleen maar spelers die bij Korbis zijn opgegroeid of zelf zijn komen ‘aanwaaien’. We hebben al tientallen jaren de potentie in onze jeugd om stappen te maken in het niveau van onze selectie, maar verloren toch vaak de strijd om deze talenten van de KCC’s en Nieuwerkerken van deze wereld. Dat verandert nu.
Spelers die terugkomen naar Korbis, zoals Maik, Dani en volgend jaar Adriënne, maar ook bijvoorbeeld Yenthe, die ondanks aanbiedingen van buitenaf toch besloten heeft te blijven: daar mogen we trots op zijn én daar moeten we als vereniging voor blijven zorgen. En dat geldt natuurlijk voor alle talenten die hier rondlopen! Uiteraard is het ook een beetje een wisselwerking; als je niveau stijgt, is de kans dat talenten blijven groter. We zitten daarin nu in een goede spiraal.
Daarnaast hebben we als trainers ook heel duidelijk ingezet op het tonen van spelplezier. Als een jeugdspeler langs de lijn staat bij een wedstrijd van de selectie, dan moet hij of zij zin krijgen om daar later ook te spelen. Natuurlijk lukt dat niet altijd en niet in elke wedstrijd, maar ik denk dat we daar als selectie echt in zijn gegroeid: prestatie door plezier. En een cultuur neerzetten waar je simpelweg onderdeel van wilt blijven uitmaken. Op die manier houden we talent vast, ontwikkelen die talenten zich tot ervaren spelers, die vervolgens weer nieuwe talenten helpen ontwikkelen.
Welke ontwikkeling binnen de selectie heeft je de meeste voldoening gegeven?
Rick en ik hebben vijf jaar lang gewerkt aan een dynamisch korfbalspel met veel beweging en doelpunten van alle spelers. Bijvoorbeeld met drie damesgoals uit de eerste vier doelpunten in de wedstrijd tegen Excelsior laat K1 zien dat ze dat laatste ook echt doen. Als je vijf jaar, elke week, met de hele selectie bezig bent om spelers die stappen te laten zetten en dat lukt hen dan ook, dan geeft dat uiteraard voldoening!
Maar ook de mentale groei van spelers is iets waar ik veel voldoening uit heb gehaald. Ik geloof erin dat als je focust op je handelen, in plaats van op het resultaat dat je wilt behalen, je meer grip hebt op het behalen van dat gewenste resultaat. Ons motto in de kleedkamer was vaak: wedstrijd voor wedstrijd. We telden ze letterlijk af in de voorbespreking. Maar door het nog kleiner te maken, krijg
je grip op je handelen: hoe schiet of pass ik deze bal, hoe loop ik deze dieptelijn of hoe verdedig ik deze tegenstander?
Ik zie terug dat spelers, bewust of onbewust, gegroeid zijn in het krijgen van mentale grip op wat ze in een wedstrijd doen. Dat is een vaardigheid die niet alleen op het korfbalveld helpend is. Dat ik spelers daarbij een beetje heb mogen helpen, vind ik heel gaaf!Als je één hoogtepunt moet noemen, welke is dat?
Ik kan niet anders dan twee hoogtepunten noemen. Het kampioenschap vorig jaar in de Overgangsklasse was een complete verrassing, maar echt een sportief hoogtepunt. Ik wist dat dit team tot meer in staat was dan het tot dan toe had laten zien, maar op dit kampioenschap had ik bij de start van het seizoen niet gerekend. Onverwachte resultaten zijn toch vaak het leukst.
Mijn tweede hoogtepunt was het kampioenschap in de zaal dit seizoen. En dat hoogtepunt zat hem niet in het moment waarop we kampioen werden, maar vooral in de manier waarop dit team, wedstrijd na wedstrijd, de competitie heeft gedomineerd. En anders dan bij het kampioenschap in de Overgangsklasse lag hier wel druk op. We vonden zelf vooral dat we een maatje te groot waren voor de tweede klasse, maar dat vonden we vorig jaar ook al.
Het was nu zaak om elke wedstrijd zo goed mogelijk te presteren en op één wedstrijd na is dat meer dan voldoende gelukt. Met 372 goals en een doelsaldo van +181 (dat is gemiddeld bijna 13 punten verschil per wedstrijd winnen…) was dit echt een prestatie van formaat!Volgend jaar sta je als supporter langs het veld. Hoe zal dat zijn voor je?
Haha, dat zal wennen zijn. Ik zal vast een keer een verdwaalde aanwijzing geven vanaf de kant (of op z’n minst de neiging hebben om dat te doen), dus dat moeten de spelers me maar alvast vergeven… Maar ik hoop vooral een selectie te blijven zien die gedreven is om met veel energie, plezier en mooi spel haar resultaten te behalen. En die elkaar op het veld blijft uitdagen om beter te worden, maar
buiten het veld vooral heel veel lol blijft hebben met elkaar. Als ik dat zie, dan sta ik vooral trots langs de kant!
En nu? Het zwarte gat?
Dat zal vast meevallen! Ik krijg weer wat meer tijd voor mijn gezin; daar kijk ik vooral naar uit. Ook ga ik volgend jaar weer een jeugdteam training geven en in K3 spelen, dus ik zal ook weer wat aan mijn eigen korfbalskills moeten werken. Bij Korbis zal ik in ieder geval nog genoeg te vinden zijn!
Is er nog een laatste opmerking die je zou willen maken?
Natuurlijk wil ik de spelers bedanken voor de afgelopen vijf jaar, voor alle lol, uitdagingen en successen die we met elkaar hebben beleefd. Mels, voor de samenwerking in de afgelopen twee jaar; fijn om een scherpe en soms relativerende blik erbij te hebben. En natuurlijk Rick voor vijf jaar intensieve samenwerking, waarin we zelden (of nooit?) echt botsten en elkaar op een hele fijne en succesvolle manier hebben kunnen aanvullen! Ik hoop dat er volgend seizoen nog veel meer successen volgen en wens jullie allemaal, inclusief Ben, heel veel plezier daarbij!
Het is mooi om echte Korbissers te zien excelleren: binnen het veld als speler of scheidsrechter, langs de lijn en in tal van andere functies binnen de club!
Namens de hele club danken we je, Remco, voor je inzet, enthousiasme, kennis en kunde die je de afgelopen jaren hebt getoond bij het begeleiden van Korbis 1 en Korbis 2. Korbis is trots op de prestaties die zijn geleverd en de rol die je daarin hebt gespeeld.